viernes, 13 de febrero de 2026

Tregua

A choiva deu unha tregua. O ceo segue anubado, pero que non caia auga do ceo é un adianto. Non sei en que medida o tempo, a meteoroloxía, pode afectar ao estado de ánimo dun ser humano. Eu particularmente noto que a medida que me fago máis maior estou máis pendente do tempo. Non lembro preocuparme pola choiva ou polo frío cando tiña 20 anos. Ao igual que a presbicia, a sensibilidade ante os cambios meteorolóxicos é un bo indicador de que o tempo pasa. Xusto este días estou a ler "Cronofobia", de Sergio C. Fanjul @sergio_c_fanjul . Síntome moi identificado con el e creo que eu tamén son "cronófobo". Desde que cumprín os 50 anos, pensar no tempo comeza a ser unha especie de obsesión. Por moito que tento distraer a miña mente, o tempo nunca dá tregua. Váisenos das mans. É por iso tamén que co paso do tempo temos menos tolerancia ante persoas tóxicas. Sabemos que hai que aproveitar ben cada día. Cando un ten 20 anos, un pensa que será eterno. Mais agora mesmo teño máis sensibilidade ante todo, ante unha cor do ceo, unha obra musical, un libro, etc. É o feito de que o ser humano é finito o que dá sentido á vida. Se fósemos inmortais, ¿que sentido tería a vida? O que dá valor a cada instante é saber que algún día non estaremos.



















La lluvia ha dado un respiro. El cielo sigue nublado, pero el hecho de que no caiga agua es un paso adelante. No sé hasta qué punto el tiempo, la meteorología, puede afectar el estado de ánimo de una persona. En particular, noto que, a medida que envejezco, soy más consciente del clima. No recuerdo preocuparme por la lluvia ni por el frío a los 20 años. Al igual que la presbicia, la sensibilidad a los cambios de tiempo es un buen indicador del paso del tiempo. Ahora mismo estoy leyendo "Cronofobia", de Sergio C. Fanjul @sergio_c_fanjul. Me siento muy identificado con él y creo que también soy cronofóbico. Desde que cumplí los 50, pensar en el tiempo se ha convertido en una especie de obsesión. Por mucho que intente distraerme, el tiempo nunca me da un respiro. Se nos va de las manos. Por eso también, a medida que pasa el tiempo, tenemos menos tolerancia con las personas tóxicas. Sabemos que tenemos que aprovechar al máximo cada día. Cuando tienes 20 años, crees que serás eterno. Pero ahora mismo tengo más sensibilidad a todo: a un color del cielo, a una obra musical, a un libro, etc. Es el hecho de que los seres humanos somos finitos lo que da sentido a la vida. Si fuésemos inmortales, ¿qué sentido tendría la vida? Lo que da valor a cada momento es saber que un día no estaremos aquí.

No hay comentarios:

Publicar un comentario